"En deux ou trois semaines, tout sera bien"

Geacht lezerspubliek,

Nu ik al bijna twee weken in deze pracht-van-een-stad m'n eigen stekje betrek, beginnen mij een aantal dingen te dagen. Frankrijk is België niet, zoveel is duidelijk! Vandaag waren we uitgenodigd op de "Jour d'accueil" van mijn universiteit, Paul-Valéry. Stel je voor: een doorsnee aula, vergelijkbaar met die in België. In die aula (Amphi C) een tweehonderdtal Erasmusstudenten die - uiteraard - met elkaar converseren en een beetje verdwaasd voor zich uitstaren. Vooraan een twintigtal docenten die langer dan een academisch kwartiertje heen en weer kuieren door de zaal. Wanneer zij finalement besloten om tot actie over te gaan, werden we overspoeld door een golf CHAOS die ik in België nog nooit meegemaakt heb! Elk om beurt nam het woord aan de micro die, je raadt het al, defect was. Na zo'n vijftien minuten had ik uit het gebrabbel opgevangen dat al deze mensen vooraan coördinatoren waren. Er bestaan blijkbaar coördinatoren per land én per richting. Terwijl de ene docent zijn/haar uitleg gaf, schreef een andere in een miniscuul lettertype contactgegevens op het bord die al snel weer uitgeveegd werden. Vanzelfsprekend was er nergens een powerpointvoorstelling of zelfs een slide te bespeuren. Na anderhalf uur had iedereen zijn betoog gedaan en merkten we tot onze verbazing dat er noch een Belgische coördinator, noch een coördinator voor Psychologie was opgedoken. Ik als plichtsbewust meisje werd natuurlijk ongerust en nam voor volle aula het woord om te vragen bij wie wij, les pauvres belges, terecht konden. Op mijn vraag volgde een zeer bevredigend antwoord: "Nous envoyerons un mail. En deux ou trois semaines, tout sera bien. C'est normal".

Twee of drie weken? Excusez-moi, de lessen beginnen maandag 8 september! Hoe dan ook, meer dan ons bij de zaak neerleggen kunnen we niet doen. Morgen nemen we een kijkje in één of andere bâtiment waar blijkbaar Franse studenten ons zullen opwachten voor het samenstellen van ons vakkenprogramma. In ieder geval ben ik nu op het ergste voorbereid.

Naast het zoeken van geschikte vakken (God, laten ze in Leuven a.u.b. flexibel zijn!) staat mij ook nog een serieuze portie administratie te wachten. Formulieren die van Montpellier naar Leuven en terug verzonden moeten worden, dossiers om het CAF (financiële bijstand) te kunnen ontvangen, een Franse bankrekening die nog niet helemaal in orde is, ...

Jaja, lieve lezer, zoals u merkt is Erasmus niet enkel rozengeur en maneschijn! Binnenkort kent de Franse bureaucratie geen geheimen meer voor mij.

Maar in plaats van deze post in mineur te eindigen, sluit ik af met een vrolijke noot.

Samen met de berg administratieve rompslomp stijgt ook de berg Erasmus-buddies, waarvan ik enkelen al voorzichtig 'vrienden' durf noemen. De voorbije week was al bijzonder aangenaam, met een BBQ op de vierde verdieping (die intussen goed bevolkt is met Pierre & Lucas - twee Franse hotelschoolstudenten die goed kunnen koken - Pauline en Kristina), een adembenemend mooie, maar vermoeiende fietstocht naar la plage (ook de omgeving van Montpellier is enorm de moeite waard) en een onvergetelijke sloteditie van Les Estivalles. Les Estivalles = drie - en met de juiste trucs nog meer - soorten wijn degusteren voor drie euro op de esplanade in het verlengde van de Place de la Comédie. Enorm gezellig en relaxed sfeertje, waarlijk genieten. Het leven is hier enorm carpe diem - we zien wel wat we doen, eten en bezoeken vandaag - en voorlopig bevalt me dat zeker en vast!

Tot de volgende keer voor meer nieuws. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.