Merci pour Montpellier

Het is officieel voorbij. Ik zit thuis, in Nieuwkerken, in België. Moeilijk te bevatten. De autoreis verliep als verdoofd. In het begin waren er tranen – onvermijdelijk na zo’n mooi, emotioneel afscheid van mijn lieve huisgenoten. Daarna was er muziek op middelmatige Franse radiostations, pauzes met koffie, en slaap, véél slaap. Een mens merkt pas hoe uitgeput hij is als hij de tijd neemt om te rusten.

Enfin, nu zit ik in m’n eigen kamertje, en broeden op mijn laatste blogbericht lijkt mij op dit moment de zinvolste bezigheid. Eén gedachte flitst voortdurend door mijn hoofd: wat waren de voorbije 5 maanden bijna irreëel geweldig… Stof genoeg om tijdens mijn PED (post-erasmus-depressie) uren over door te mijmeren.Laat ik mezelf even onderwerpen aan de psychotherapeutische techniek vrije associatie en enkele bijpassende adjectieven uit m’n mouw schudden.

Montpellier was… zonnig – verrassend – gezellig – mooi – ruim – vermoeiend – nostalgisch – chaotisch – verplichtingsloos – multicultureel – vrolijk – reflecterend – confronterend – vriendschappelijk – verleidelijk – zomers – intellectueel – slaperig – lekker – nostalgisch – verwonderend – verdiepend – verfrissend – uniek – verhelderend – lacherig – opwindend – sportief – leerrijk – feestelijk – bevredigend – muzikaal – inspirerend – bevrijdend – vertrouwd – gelukkig – hartverwarmend – onrustig – verrijkend – melancholisch – vertederend – historisch – natuurlijk – verademend – spontaan – sociaal – gevarieerd – boeiend – sympathiek – energiek – ontroerend – onvergetelijk - …

Jullie merken het: waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Het afkicken van deze unieke ervaring zal tijd vergen. Op Wikipedia vond ik een erg interessant artikel over de ‘REENTRY SHOCK' na een Erasmusverblijf dat ik jullie niet wil onthouden:

You've met some wonderful people, had a chance to do some traveling, and have come to understand your own culture, your host culture, and YOURSELF in ways you may have never imagined; you may have even enjoyed your classes! Along the way there were times when you felt lonely, ran out of money, could not make yourself understood in French or Spanish or American English and wondered why you even considered studying abroad!

The challenge now is the return to your country. You are back home and you probably have some very ambiguous feelings about that. Don't worry, everyone else shares them - and there's a name for this: reentry shock. And you thought culture shock was bad - some of you have told me that coming back is much harder!

The information below may be helpful in coming to terms with this beast. Perhaps the one thing to keep in mind through all of this is: You have had an amazing experience, you've seen places and done things that most people will never see or do and it was YOUR experience! It is deeply personal, and precisely for that reason you cannot hope to make others understand what you went through and are now going through.

Coming home is a period of adjustment to your home culture and of the integration into your life of what you have learned abroad.

Students cope with reentry at various levels:

1) Family
You may be expected to fit back into your family but find it difficult to communicate effectively because your family has not shared your experiences overseas. Your family may have difficulty adjusting to your new-found independence and changed values.
Strategies:
Share your experience with your family (slides, stories, etc.) and let them know how much you appreciate the opportunity they have given you to grow in new ways.

2) Friends
You and your friends may no longer be as close as you once were. You need to be sensitive about discussing your experience with them. You may also miss the friends you made overseas.
Strategies:
Ask about and listen to what they have experienced while you were away. Ask to be brought up to date on local events. Try and do new things together to get the relationship on a new footing.

3) School
You may see your campus in a new light. You may also miss the feeling of being part of a close-knit group of students.
Strategies:
Talk over your academic experience with your advisor, especially if you are considering new career goals. Seek out the Center for International Programs to find out about meeting international students on campus. Talk with the study abroad advisor about volunteering to spend time with students who are planning to study abroad. Seek out other students who have studied abroad - you are not alone!

4) Country
Your home culture may no longer be entirely to your liking and you may have the sense that you no longer fit in. In the future you will probably continue to evaluate ideas and events in the context of the broader cultural perspective you have acquired.
Strategies:
Come to terms with the fact that we all tend to look past the shortcomings of our home culture when we are away, and to criticize it on the basis of changed perspectives when we return. Make friends with interest in international or intercultural affairs. Keep up with news of your host country through reading newspapers, magazines, etc.

5) Self
You have become accustomed to a high level of activity and anticipation that your home and campus cannot possibly match. You may feel restless or a bit depressed for a while after you return.
Strategies:
Recuperate from the physical journey. Think over the ways you have changed: What did you learn about yourself? How have your family and friends reacted? Keep a journal so that you can see how your thoughts evolve over time. Talk with other returning students who may feel the same way.

Zeer herkenbaar allemaal… Enkele moeilijke dagen/weken zullen volgen, maar daarna ongetwijfeld weer de aanpassing aan het ‘gewone’ leven. En een blijvende dankbaarheid voor de geweldige ervaring die ik gehad heb.

Aan het einde van dit grote avontuur lijkt het mij dan ook gepast om merci te zeggen voor een aantal dingen.

MERCI voor deze uitzonderlijke kans. Universiteit, Erasmuscoördinatoren, mama en papa. Het is dankzij mijn universitaire studie dat de mogelijkheid Erasmus er was, en dankzij de goedkeuring, financiële en morele steun van mama en papa dat het er ook effectief van gekomen is.

MERCI voor de vriendschap. De vrienden thuis, die me in grote getale uitgezwaaid hebben eind augustus en bij tijd en stond iets van zich lieten horen. De vrienden in Montpellier, die heel snel vertrouwd en belangrijk voor mij geworden zijn en er op alle cruciale momenten voor mij geweest zijn.

MERCI voor de inzichten. Hoe cliché het ook mag klinken, het is allemaal waar: Erasmus opent je de ogen voor jezelf, je medemens, de verschillen en gelijkenissen tussen culturen, de grootsheid van de wereld en het leven.

MERCI voor het lezen van mijn blog. Het was voor mij heel fijn te weten dat ik best wel een groot lezerspubliek had. Familie, beste vrienden, studiegenoten uit Leuven en Montpellier, kennissen, zelfs vrienden van mijn ouders. Ik heb steeds met veel plezier jullie reacties gelezen en graag nieuwe stukken geschreven, omdat ik wist dat het gelezen werd.

MERCI POUR MONTPELLIER, une ville fantastique dans la Sud de la France où j’ai vécu les meilleurs jours de ma jeunesse. Ik zal er mijn leven lang met een warm hart aan terugdenken.

Merci. Merci. Merci.

Ruth.

Tempête de neige

17 januari 2009. Ruth vertrekt - zwaar verkouden maar onverschrokken - richting Chamrousse, klaar voor zeven dagen "Glisse & Gloss" in de besneeuwde bergen. Ze is er zich ten zeerste van bewust dat het de voorlaatste week van Erasmus Montpellier betreft. Alors, de boodschap is: genieten tot in de puntjes van de bevroren kleine tenen.

In het begin ziet het er naar uit dat deze skitrip een Final Destination à la Barcelona wordt (zie blogbericht oktober, nvdr). Een handjevol zieken (waaronder Ruth zelf zonder stem en een stapel volgesnoten mouchoirs rond zich), twee 'bijzondere' (laten we het bij dat adjectief houden) Franse kerels die het appartement ook blijken te bevolken, stukken ski die plots ontbreken, tornado's op de autosnelweg, sleutels die verdwijnen, etc. Al gauw echter verkiest iedereen hope boven fear en duikt het bonte allegaartje studenten vastberaden de sneeuw in.

BEVINDINGEN VAN DE AFGELOPEN WEEK:

- Skiën is een sport waar zelfs onhandige wezens (p.e. Ruth) goed in kunnen zijn. Bewijs: rode pistes zonder vallen (sommige dan toch).

- Mannelijke studenten die mee op skivakantie gaan zijn doorgaans degelijk gespierd, bijzonder knap en mooi uitgedost tijdens de nachtelijke feestelijkheden. Jammer genoeg zijn ze - zelfs 's ochtends rond 6u na ontelbaar veel bekertjes gratis alcohol - niet altijd geïnteresseerd in Belgische (exotische) Erasmusstudentes.

- Ruth heeft niet enkel levensechte dromen, maar lijdt ook af en toe aan hallucinaties van vreemde Franse medebewoners die 's nachts bij haar in bed kruipen.

- Na 5 maanden Frankrijk beheerst men de landstaal tot op een redelijk niveau. Enkele letterlijk vertaalde Nederlandse uitdrukkingen blijven echter hardnekkig naar boven komen: "Je pensais déjà" en "Ca va encore" zijn daar twee mooie voorbeelden van.

- De berglucht is koud, maar enorm verkwikkend.

- Permanente brillers zoals Ruth ondervinden steevast problemen bij het dragen van een skimasker. Afgezien van een stekende pijn ter hoogte van de neusbrug, condenseren de glazen, waardoor de zichtbaarheid gevaarlijk vermindert.

- Zes uur sport per dag doet de hoeveelheid voedsel die men opneemt zichtbaar toenemen. Elk koekje dat men richting mond bracht ging gepaard met de uitspraak "we hebben toch al zoveel calorieën verbrand vandaag".

- Gezellige (al dan niet lekkere) maaltijden 's avonds brengen nostalgische gevoelens naar boven. Tu te souviens... Vijf maanden Montpellier brachten minstens 25 memorabele feestjes, 5 boeiende uitstappen en 10 keer de slappe lach met zich mee.

- De gemiddelde Franse student gaat hevig uit de bol op de tonen van Milk Inc. Maar... ook dit land heeft enkele opmerkelijke schijven te bieden:

"Vous êtes fatigués? - On n'est pas fatigués!!" (bij voorkeur luidkeels mee te brullen als je net extra moe bent) en "Toucher, toucher la chatte à la voisine" (en neen, een chatte is geen kat) zijn twee van de mooiste.

- La semaine était ENORMEEEE!

En laat de week die voor ons ligt ook énorme zijn alsjeblieft. Nog 5 dagen te gaan. Dagen die gevuld zullen zijn met afscheidsfeestjes, stadswandelingen, dinertjes, cafés, laatste keren. Mijn volgende (en laatste?) blogbericht zal misschien al vanuit België geschreven worden... SNIK! Laat ik afsluiten met een mooie uitspraak: "Un étudiant Erasmus pleure deux fois: quand il doit quitter son pays et quand il doit retourner à son pays."

Alchemist, je t'attends

Zeeën van tijd op een plek niet ver van de zee. Montpellier, de stad waarvan ik me niet meer kan voorstellen dat ze ooit enkel een plaatsnaam was. Maand 5, also known as “laatste maand der Erasmus”, nam een vliegende start. Na een te alcoholrijke nieuwjaarsnacht volgden drukke dagen: een mooie fietstocht naar Palavas, een bezoek aan Carcassonne, een uitje naar de cinema, een middag de intellectueel uithangen in Musée Fabre, ... Het lijkt wel alsof iedereen de hete wind van de realiteit na Montpellier in de nek voelt blazen en daarom tot het uiterste gaat deze laatste weken. Mooi zo.

Enfin, hoe dan ook heeft ieder mens af en toe rust nodig - of even geen inspiratie voor nieuwe activiteiten meer - en dus deed ik vandaag “niets” (buiten inkopen doen, joggen en lezen dan). Het is dan ook erg raar om totaal geen verplichtingen te hebben: terwijl de Belgische student zich momenteel in het zweet werkt, heb ik nog één relatief klein examen te gaan. De komende weken liggen dus nog als een onbeschreven blad voor me. Dat jaagt me enigszins angst aan: zoveel tijd, zoveel dingen die ik nog wil doen, maar keuzes die gemaakt moeten worden.

Maar ik had het dus paradoxaal genoeg over niets doen. Op één of andere manier slaag ik er niet in om na zo’n dag een voldaan gevoel te hebben, integendeel: ik word er enorm rusteloos van. Misschien had vandaag ook het uitlezen van De Alchemist (boek van Paulo Coelho – sommigen onder jullie herinneren het zich misschien uit een eerder blogbericht) er iets mee te maken. In dit verhaal vat een jonge herder een lange reis aan op zoek naar een schat. Iets waar we symbolisch gezien allemaal wel naar op zoek zijn in het leven, niet waar? Met de hulp van een alchemist komt deze jongen tot ware wijsheid, de ziel van de wereld. Hij slaagt er in de taal van de dingen te leren spreken en ‘praat’ met woestijn, wind, hemel. Ik citeer jullie een stukje dat me speciaal is bijgebleven:

De zon dacht na en ging harder schijnen. De wind, die genoot van het gesprek, begon ook harder te waaien om te voorkomen dat de zon de jongen verblindde.
‘Daarvoor bestaat de alchemie,’ zei de jongen. ‘Opdat ieder mens zijn schat zoekt en vindt, en daarna beter wil worden dan hij vooraf was. Het lood zal zijn rol blijven spelen tot de wereld geen lood meer nodig heeft; dan zal het moeten veranderen in goud. Dat doen de alchemisten. Zij tonen aan dat als wij ernaar streven om beter te worden dan we zijn, alles om ons heen ook beter wordt.
‘En waarom zeg je dat ik de liefde niet ken?’ vroeg de zon.
‘Omdat liefde niet stilstaan is zoals de woestijn, noch de wereld rondsnellen zoals de wind, noch alles uit de verte gadeslaan zoals jij. Liefde is de kracht die de ziel van de wereld verandert en verbetert. Toen ik voor het eerst doordrong in die ziel, dacht ik dat ze volmaakt was. Maar daarna zag ik dat ze het spiegelbeeld was van alle wezens en vol liefde en strijd zat. Wij zijn het die de ziel van de wereld voeden, en de aarde waarop wij leven zal beter of slechter worden naarmate wij beter of slechter zijn. En daar komt de kracht van de liefde in het spel, want als wij van iemand houden willen we altijd beter zijn dan we zijn.’

Als deze uit de context gerukte paragraaf jullie de wenkbrauwen doet fronsen: volkomen normaal. Zelf wacht ik al lang op een soort alchemist die me de het doel van mijn doen en laten eens wil uitleggen. Als dat er al is.

Alors, vous comprenez: tegen de avond was ik dolgedraaid. Allerlei gedachten snelden gedurende deze suffe dag als de wind door mijn hoofd, ik was duidelijk niet à l’aise. Psycholoog en huisgenoot Stéphane had dit in de mot en gooide olie op het vuur door pogingen tot hypnose en andere therapievormen te ondernemen. Aaargh! Gelukkig woon ik buiten Stéphane ook samen met Thomas, die mij kordaat onderwierp aan een relaxerende meditatiesessie. Languit op bed, de ogen gesloten, luisterde ik naar een prachtig lied van landgenote Axelle Red. Ik geef jullie tekst en muziek en nodig jullie uit hetzelfde te doen!

Je t’attends

Tous ces gens qui passent autour de moi

dans la ville

Ces gens qui courent et qui marchent au pas

où vont-ils?

Est-ce le vent qui les pousse

vers d'invisibles rêves

Que voient-ils au bout de leur course

quand le brouillard se lêve

Réponds-moi, je t'attends je t'attends je t'attends

Tous ces gens qui se serrent dans leur bras

sur leurs coeurs

Qui ne savent plus ce que c'est d'avoir froid

d'avoir peur

Est-ce la terre qui retient leurs pas

où le ciel qui est trop lourd

Ils marchent à l'écart du hasard

que savent-ils de l'amour

Cent fois, sans toi

j'ai cherché ma route

Sans foi, ni loi

Seule avec mes doutes

Je t'attends...

Tous ces gens qui passent autour de moi

dans la ville

Ces gens qui courent et qui marchent au pas

où vont-ils?

Est-ce le vent qui les pousse

vers d'invisibles rêves

Que voient-ils au bout de leur course

quand le brouillard se lêve

Cent fois, sans toi

j'ai cherché ma route

Sans foi, ni loi

Seule avec mes doutes

Cent fois, sans toi

le coeur en déroute

Sans foi, ni loi

j'ai perdu ma route

Je t'attends je t'attends je t'attends

http://www.youtube.com/watch?v=sS7wkRn5EZg

Na dit hoognodig moment van rust ging het weer een pak beter. Hernieuwde energie om luchtig te praten en te grappen met mijn mede-Erasmussers. En nu staat een nacht vol nog onbekende dromen me te wachten.

Slaapwel liefste lezers, en tot weldra. Ik neem me voor om morgen gewoon nog eens hersenloos te feesten, zoals het een volwaardig Erasmusser betaamt.

Tussen oud en nieuw

Morgen vieren we de laatste avond van het jaar 2008. Vandaag, op een dag tussen oud en nieuw, keerde ik terug naar Montpellier na een heerlijke kerstvakantie thuis. Het was een deugddoend weerzien met geliefde vrienden en familieleden (“hoe langer het gemis, hoe groter de vreugde bij het weerzien” – een spreuk die sommigen van jullie misschien ooit uit mijn mond hoorden rollen). De Belgische vrieskou liet mij naar mutsen en wanten grijpen - maar in combinatie met dat voorzichtige, waterige winterzonnetje gaf zij de groene weiden een extra touch. De tien dagen op Nieuwkerkse grond gleden snel voorbij en voilà: hier ben ik weer, tevreden bewoonster van Boulevard Pasteur 28, waar in de tussentijd niets veranderd is – behalve dan de platanen voor mijn raam die eindelijk zo goed als al hun blaadjes verloren hebben.

Tussen oud en nieuw. Of je het nu wil of niet: je zàl reflecteren over het voorbije jaar en vooruitblikken op het volgend, al dan niet gestimuleerd door talrijke hoopvolle kerstwensen. Voor mij was 2008 een bijzonder jaar. Het jaar waarin ik het tiener-zijn achter mij liet en een twintiger werd. Het jaar waarin ik besliste mij te specialiseren in de Klinische Psychologie. Het jaar waarin ik een échte thuis vond in Leuven dankzij Kot 43. Het jaar met een mooie, warme zomer in de heuvels van Umbrië, waar ik in een tent tussen wolvengehuil sliep. Het jaar waarin the circle of life zich ten volle liet voelen: bobonne stierf, Joram kwam ons verblijden met zijn geboorte. En uiteraard ook het jaar dat ik voor één derde doorbracht in Montpellier, een prachtige Zuid-Franse stad. Kortom: een jaar waar ik weerom veel uit geleerd heb en waar ik nu reeds vol nostalgie naar terugkijk.

Wat heeft 2009 voor mij in petto? Geen mens zal het kunnen vertellen, en ik geloof ook niet dat dat nu al vastligt. Wel kan ik een verlanglijstje bedenken. Dat begint met een intense, onvergetelijke laatste maand van mijn Erasmusverblijf. Verder hoop ik minstens een handvol nieuwe, boeiende mensen te mogen ontmoeten. Ook het behalen van mijn bachelordiploma mag niet ontbreken. Een zomer met één of twee avontuurlijke reizen zou mooi zijn. Allemaal dromen die misschien, maar niet zeker, in realiteit zullen worden gebracht. Dat onzekere maakt het juist spannend. Waarschijnlijk zullen er ook een paar dingen gebeuren die ik helemaal niet had voorzien of bedacht. Dat is nu eenmaal het leven.

De zaken die ik opsomde zijn uiteindelijk allemaal luxe-extraatjes die vele mensen zich niet kunnen permitteren. Andere dingen worden in onze welvaartsmaatschappij vaak als evident beschouwd. Dingen zoals een goede gezondheid, ’s avonds een lekker bord eten voor je neus, een warm bed om in te slapen, familie en vrienden om je heen die je graag zien, de mogelijkheid om te studeren en dat zelfs voor een tijdje in het buitenland te mogen doen.
Het meest van al hoop ik dus dat deze elementaire behoeften vervuld mogen blijven en ik oog zal hebben voor mensen bij wie het niet zo vlotjes gaat.

Laat mij jullie – inclusief de clochards voor onze deur - na deze kerstbedenking oprecht une bonne année toewensen. Maak er het beste van!

Gegroet, Ruth.

La tête dans les nuages, les pieds dans l'eau

Afgezien van de zeldzame middagen die we nog op het terras kunnen doorbrengen, wordt het ook in Montpellier winter. Onder het motto "elk seizoen heeft zijn charme", geef ik jullie een lijstje met de zaken die l'hiver hier de moeite waard maken.

Recept voor een massa winterse gezelligheid

- 100 g koude temperaturen - maar toch stralend blauwe hemel - buiten

- 200 ml joggen in de regen

- een snuifje Hivernales (kerstmarkt) op de Place de la Comédie

- 3 blaadjes kerstroos op je bureau

- 40 stuks studenten Muziek die meerstemmige psalmen zingen in het midden van de campus

- dit alles 10 minuten laten sudderen op een vuurtje van geurkaarsen

- 5 el karaoke op lang vergeten jaren '90 hits

- 7 minuten tijd voor gezellige babbels

- 1 tas soep om je succes te wensen bij je examens

- 9 plakjes Sex & The City 's avonds in bed

- een grote scheut de slappe lach

- 3 bezoekjes van lieve vrienden
- een half dozijn dinertjes

- 1 takje gestolen kerstboom

- 6 snoepjes gebracht door Sinterklaas

- een halve zak power naps op onmogelijke uren

- 2 handjes collectieve studiepret om 3h30 's nachts

- 2 eetlepels verlangen om naar huis te gaan voor de kerstdagen

Via de filmpjes hieronder wat extra uitleg bij de collectieve studiepret om 3h30 's nachts.

Eerste filmpje: volume op maximum, en voor zij die het nog niet zouden verstaan, de tekst:
Janne: C'est minuit moins vingt. Examen de Ethno...
Ruth: Moins que onze heures. On doit encore presque commencer à étudier.
Janne: On a: Dark Dog...
Ruth: Et encore quelque chose beaucoup mieux: Ben & Jerry's Cookie Dough.
Bien sûr: l'atmosphère Noël..
Janne: Et pyjamabroek!

Je suis Jerry.

Ruth: Et moi, je suis Ben.
Comme ça on va continuer jusqu'à au moins 4h.. Donc: bon courage!

Tweede filmpje: hoe de avond uiteindelijk eindigde...

Zo lieve schatten, dit was hoogstwaarschijnlijk mijn laatste bericht vooraleer ik naar huis keer voor Kerstmis. Van 20 tot 30 december ben ik in het land! Wie weet tot dan... ;-)

L'Avenir

Een nieuw hoofdstuk van dit Erasmusavontuur is aangebroken: mijn focus verschuift, noodgedwongen, van party party naar study study! Ja, het is eind november, en in Montpellier wil dat zoveel zeggen als examentijd. Opdat jullie de kaarsen van onder het stof zouden halen en de vingers alvast kruisen, hier mijn examenrooster:

lundi 8 décembre: Approches psychanalytique et biosociale de la personnalité

mercredi 10 décembre: Théories et pratiques des entretiens et des groupes en psychologie sociale

jeudi 11 décembre: Ethnologie

jeudi 18 décembre: Biologie et santé

............ janvier: Neurophysiologie

Studeren in de 'Auberge Espagnole' die Boulevard Pasteur toch wel is, blijkt zo goed als onmogelijk. Daarom verplaatsen we ons dagelijks in grote getale richting bibliotheek, waar het best aangenaam werken is tussen een bende Franse vriendinnen die ons coole uitdrukkingen leren - weet iemand soms wat 'Je suis couffle...' en 'Je le kiffe!' betekent? Ook de lunch in de studentenresto (entrée, plat, dessert en pain voor slechts €2,85 - doe dat maar eens na, Alma!) is niet te versmaden. Enfin, tot daar mijn verslag over de examenperiode, ik ga jullie niet lastigvallen met studiemethodes en gekke psychoanalytische theorieën.

Wél zullen zij die dapper verder lezen even ondergedompeld worden in mijn gedagdroom-terwijl-ik-eigenlijk-zou-moeten-blokken. Het is immers zo dat in tijden van eentonigheid een mens extra veel in gemijmer verglijdt, bijvoorbeeld over wat hij nog allemaal voor spannends wil doen in de nabije en verre toekomst. Exclusief voor jullie, lezers, mijn nog onvolledige maar toch reeds onrealiseerbare lijst - wat niet erg is, want sommige dromen moeten dromen blijven.

TO DO:

* een nieuw muziekinstrument leren bespelen, bij voorkeur cello

* mijn (zo goed als onbestaande) kennis over economie, politiek en recht uitbreiden

* de boeken die ik al jaren wil lezen, eindelijk ter hand nemen

(om te beginnen: De Alchemist van Coelho, De vliegeraar van Hoesseini en L'étranger van Camus)

* iets crimineels doen, zoals een kerstboom stelen

* er in slagen 10 km te lopen zonder wandelpauze

* een Master na Master in Culturele en Sociale Anthropologie

* Berlijn, Praag en Warschau bezoeken

* als ik dat gedaan heb, in Ijsland, Noorwegen en Zweden gaan trekken

* daarna ook nog Zuid-Amerika, Australië en Afrika

* om het in één woord te zeggen: wereldreis

* leren skiën

* mijn prins op het witte, bruine of zwartgevlekte paard vinden

* Italiaans leren

* mijn voorlopig rijbewijs inruilen voor een écht

* gaan wandelen in de bossen waar ik als kind rondhoste

* de mensen opzoeken die ik al te lang niet meer heb gezien

* een spoedcursus fotografie

* de finesses van het strijken beheersen

* en om voorbeeldig te eindigen: slagen voor mijn examens

Ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar het is laat en hoe dan ook verplicht mijn hoge disciplinefactor (ahum) mij morgenvroeg tot studeren. Bovendien loop ik misschien iéts te ver op de zaken vooruit. Daarom, voor ik naar dromenland verhuis, nog wijselijk een Toon Hermansje:

Alles is heimwee

Wolken en water

Alles is heimwee

Naar vroeger, naar later

Vroeger is over

Later... een ster

Gisteren is oud

En morgen nog ver

Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden

De Erasmus "wij-zijn-allemaal-vrienden-en-maken-veel-plezier" gemeenschap

Feest in de straat

Ik met 4 geweldige mannen

Soms regent het ook in Montpellier... Maar we blijven lachen...

... en doen al eens iets geks zoals in een fontein springen.

Palavas, het dorpje aan de Middellandse Zee waar mijn gezin op vakantie kwam

Mama, papa en ik aan de zee

Eind oktober en jaja, zomers pootjebaden zit er nog in!

Verzin hier zelf maar een verhaal bij...

Montpellier gezien van op het Corum

Giulia Rosa, Aine en ik aan de Pont du Gard

La Tour Magne de Nîmes

Liesbeth en ik op boven op de toren van de vorige foto

Opéra Berlioz en Fontaine 3 Graçes op de Place de la Comédie

Hannah en ik genieten van de herfstzon op een bankje in Pézenas

Pitoreske straatjes daar!

Boulevard Pasteur 28 van vroeger en nu

20 november, 19° Celcius: studeren in de zon dus

Tommaso, Thomas en ik tijdens het feest van de Nouveau Beaujolais (een wijnsoort)

En tot slot een foto van mijn metekindje JORAM, geboren op 19 november. Proficiat Kim en Niki, jullie mogen fier zijn op zo'n lief kindje! Ik ben alvast een trotse meter.

Hometown Glory

Een Erasmusverblijf is als een leven apart, weg van al het 'gewone', weg van alle vrienden en familie thuis, die dankzij fantastische nieuwe internationale kameraden naar een zolderkamertje in je hoofd verschoven worden. Je gedachten worden voornamelijk geoccupeerd door lichte thema's, zoals: "Wat ga ik eten vandaag?", "Naar welk feestje ga ik vanavond?", "Welke kleren trek ik aan?", "Welk charmant stadje zouden we nu eens bezoeken?", ...

Soms echter slaat de realiteit hard toe. Zo kreeg ik vorige week zaterdag 8 november, tijdens een uitstapje naar Nîmes, te horen dat mijn grootmoeder (ons liefste bobonneke), overleden is. Slik. Ondanks het feit dat dit bericht allesbehalve onverwacht kwam, was het toch even schrikken. En na die eerste verwarde momenten, begonnen mijn hersenen weer op volle toeren te draaien. Wat moest ik doen? Naar huis terugkeren? Wanneer zou de begrafenis zijn? Wil ik iedereen wel terug zien in zo'n verdrietige context? ...

Ik heb heel wat afgetwijfeld. Heel wat gepraat ook, met de goede vrienden die mijn Boulevard Pasteur-genoten geworden zijn (dankjewel allemaal!). Uiteindelijk besliste ik - en het was zeker en vast de juiste beslissing - om enkele dagen naar België terug te keren. Donderdag stapte ik met gemengde gevoelens het vliegtuig op. De reis naar Nieuwkerken-Waas verliep als in een waas: ik kan me niet meer herinneren wat ik gedurende die 7 uur uitgevoerd heb. Toen ik dan uiteindelijk - warm ingeduffeld, want ja, het is bar koud in België! - via de garagepoort het huis waarin ik ben opgegroeid binnenstapte, merkte ik: "Ik ben thuis". Alles was gedurende de 3 maanden van mijn afwezigheid hetzelfde gebleven. Samen met mijn twee zusjes keek ik gezellig naar Thuis en andere stompzinnige Vlaamse programma's, en het deed mij deugd!

Vrijdag dan. Samen in de auto richting Sint-Truiden, waar bobonne haar hele 95jarige leven gewoond had en ook begraven zou worden. De kerk binnen. Kruisje geven bij de kist. Een beklemmend gevoel: nu pas besefte ik voor het eerst écht dat ze vertrokken was. Samen met de andere dichte familieleden vooraan plaatsgenomen. Schouderklopjes en zoenen in ontvangst genomen van tantes en kennissen. Heel mooie begrafenis, met de nodige traantjes, een geschikt moment van bezinning en afscheid nemen. De rest van deze grijze, vochtige herfstdag doorgebracht met de familie, zoals het hoort. De mensen waarmee je een heleboel genen deelt, roots die niet te verloochenen zijn.

Zaterdag besloot ik om, aangezien ik dan toch in mijn thuishaven was, er het beste van te maken. Geen hele middag zielig in de zetel liggen dus. 's Middags werd ik hartelijk ontvangen door twee van mijn beste vrienden, met wie ik een heerlijk kopje thee dronk terwijl de nodige sappige Erasmusverhalen boven werden gehaald. Daarna ging ik langs bij hoogzwangere nicht Kim en schoonneef Niki, van wiens eerste kindje ik elk moment meter zal worden. Wat kijk ik uit naar deze kleine spruit! Ongetwijfeld een reden om eind januari weer definitief terug te keren van Montpellier. Jaja: het voelde merkwaardig vertrouwd aan om weer thuis te zijn.

De tijd leek dan ook razendsnel voorbijgevlogen toen ik deze ochtend gepakt en gezakt de TGV opstapte. Het was echt goed om even thuis te zijn. Al lijkt het leven hier in Montpellier soms buitenproportioneel geweldig, in België is het ook de moeite waard. En vooral: vertrouwd. De duizenden bewandelde straten, bekende geuren, geliefde gezichten.

Round my hometown, memories are fresh

Round my hometown, ooh, the people I've met

Are the wonders of my world

Are the wonders of this world

Ja, beste lezers, met een glimlach op mijn gezicht en bovenstaande gedachten in mijn hoofd wandelde ik daarnet het station van Montpellier buiten. Om daar goedgeluimd de stad in me op te nemen. En vervolgens te beseffen dat de zachtblauwe hemel, de geur van chocoladekoeken, de melancholische accordeonmuziek, het getingel van de trams, de zuiders gele gevels, de ontelbare clochards en de uitgestrekte pleinen me toch ook een voorzichtige, maar onmiskenbare sensatie van thuiskomen bezorgden...

Herfstgedachten

Nu de dagen korten en de nachten steeds langer duren, verandert er iets aan ons activiteitenpatroon hier in Montpellier. Sommigen denken (hopen) misschien dat ik vroeger mijn bed in duik, maar dat is niet het geval.

In plaats van uren rond te hangen in Montpelleriaanse parkjes, drink ik nu liters thee in de keuken van de premier étage te Boulevard Pasteur. In plaats van het glas te heffen op een terras, gaan we naar de laatavondfilm.

De voorbije twee dagen stonden echt in het teken van cultuur. Het 30ste Festival Cinéma Méditerranéen is al meer dan een week aan de gang en zo'n evenement konden we niet volledig aan ons voorbij laten gaan! Aldus begaven we ons gisterenavond naar Opéra Berlioz om daar "Caos Calmo", een Italiaanse film, te bekijken. Naar mijn mening een heel mooi, ontroerend portret van een vader die alleen achterblijft met zijn dochtertje na de dood van zijn vrouw en vervolgens zijn hele levenswijze omgooit.

Ik en enkele anderen hadden na dit pareltje de smaak echt te pakken, dus wandelden we vandaag opnieuw naar één der talrijke filmzalen in Montpellier om de laatste Woody Allen, "Vicky Cristina Barcelona" te aanschouwen. Weerom een film die tot nadenken stemde.

Mijn hele leven al hou ik enorm van de ontspanning, rust, inspiratie en onrust die 'cultuur' kan brengen. Onder cultuur versta ik dan literatuur, muziek, kunst, film. Ik kijk en luister en laat mijn gedachten de vrije loop gaan. Het is zo boeiend om de levensvisie van andere mensen te ontdekken door dit medium. Ze drijven mijn geest en dwingen mij tot denken. Denken over de grote dingen des levens, zoals dood, vriendschap en liefde. Al te vaak is mijn conclusie dat ik over zoveel aspecten van het leven zo weinig weet, zo jong ben nog.

Maar: qu'est-ce qu'il faut faire om een meer ervaren, wijs, doelgericht en zelfbewust mens te worden? Juist ja: LEVEN, ervaringen opdoen. Dus elke nacht drink ik theetjes, praat ik met mensen, leer ik bij. En intussen maken we plannen. Komend weekend staat er weerom een tripje op het programma, vermoedelijk richting Nice. Tussen de soep en de patatten door krijg ik nog wat lessen Italiaans. En besef ik toch telkens weer wat voor een lucky bastard ik eigenlijk ben. Na deze onvoorstelbare belevenis heb ik vrienden in heel Europa met wie ik zal kunnen reizen. Vrienden die vanuit een ander oogpunt naar onze wereld kijken. Vraiment géniale vind ik dat.

Zo. Nu kan ik veel te laat, maar met een tevreden gevoel over deze dag, mijn bed in kruipen. J'adore la nuit.

Baci amici! Ruth

PS: Mama, naast de hele dag + nacht met mijn hoofd in de wolken lopen, doe ik heus ook nuttige dingen. De was doen bijvoorbeeld ;-)

De Erasmusmentaliteit

Regelmatig worden we hier in Montpellier overvallen door het besef dat 5 maanden ERASMUS veel te kort zijn. Af en toe laten we ons dan gaan in gefantaseer over het ongetwijfeld dramatisch vertrek dat zal volgen eind januari, met daaropvolgend een week lang depressieve gevoelens thuis in pyjama met een warme kop thee. Als we eerlijk moeten zijn: eigenlijk zouden we ons best permanent kunnen aanpassen aan het leventje in la Sud de France.

Maar zo werkt het niet. Hoe dan ook zullen we terug moeten keren naar good old Belgium, alwaar de harde realiteit van moeilijke Leuvense cursussen ons opwacht. En een heleboel andere minder aangename dingen.

Quand même is het onterecht om een te romantisch, idyllisch beeld van Montpellier op te hangen. De nieuwheid van deze stad en zijn bewoners zou na verloop van tijd toch ook vervagen. Het belangrijkste is om, na onze terugkeer, de 'Erasmusmentaliteit' mee te dragen in ons leven. "Wat is dat nu weer", hoor ik jullie vragen. Wel, ik zal deze prachtige term even kort proberen definiëren.

1. Stap uit je veilige cocon van vaste vrienden en leer nieuwe mensen kennen. Dat is heus niet zo moeilijk, en je zal verbaasd zijn te merken hoeveel je kan leren van elkaar!

2. Verandering van spijs is belangrijk. Probeer nieuwe dingen uit. Verleg je grenzen. Verwonder u, door niet te vervallen in een gewoontepatroon.

3. Reis. We zijn slechts één keer op deze kleine planeet in dit universum, zorg dan toch tenminste dat je weet waar je geweest bent. Besef hoezeer je normen en waarden bepaald worden door je cultuur. Ontdek andere culturen om in te zien hoe relatief al die normen en waarden zijn. Kijk verder dan Europa alleen.

4. Geniet. Feest vieren hoeft geen serieuze reden te hebben. Feest omwille van de vriendschap, omwille van het mooie weer, omwille van je jeugdigheid.

5. Neem de tijd om echt met elkaar te praten. Als blijkt dat dit 's nachts om 4 uur het beste lukt, dan is dat maar zo.

6. No stress. Veel dingen zijn het niet waard om je druk in te maken. Doe alles met tranquillité.

7. Wees open minded. Bekrompenheid werkt frustratie en verbittering in de hand. Kijk, hoor, voel, reflecteer. Tast nieuwe denkpistes af.

8. Zie elkaar graag. Een kus, schouderklopje of compliment vraagt niet veel moeite en kan iemands dag volledig geslaagd maken.

Zo. Waarschijnlijk heb ik nog enkele facetten van deze Erasmusmentaliteit over het hoofd gezien. Ik ontdek ook elke dag nog nieuwe aspecten.

Nu reken ik op jullie, vrienden, om mij bij tijd en stond deze levenswijze in herinnering te brengen, moest ik dreigen te verglijden in de dagelijkse sleur als ik weer thuis ben.

Alvast bedankt daarvoor... Zoenen, knuffels en schouderklopjes naar wens - Ruth.

Upside Down

Upside down (Jack Johnson)

Who's to say
What's impossible
Well they forgot
This world keeps spinning
And with each new day
I can feel a change in everything
And as the surface breaks reflections fade
But in some ways they remain the same
And as my mind begins to spread its wings
There's no stopping curiosity

I want to turn the whole thing upside down
I'll find the things they say just can't be found
I'll share this love I find with everyone
We'll sing and dance to Mother Nature's songs
I don't want this feeling to go away

Who's to say
I can't do everything
Well I can try
And as I roll along I begin to find
Things aren't always just what they seem

I want to turn the whole thing upside down
I'll find the things they say just can't be found
I'll share this love I find with everyone
We'll sing and dance to Mother Nature's songs
This world keeps spinning and there's no time to waste
Well it all keeps spinning spinning round and round and

Upside down
Who's to say what's impossible and can't be found
I don't want this feeling to go away

Please don't go away
Please don't go away
Please don't go away
Is this how it's supposed to be
Is this how it's supposed to be

http://fr.youtube.com/watch?v=pNlmn7vbXBQ



Bovenstaand lied beschrijft perfect het globale gevoel dat ik heb bij deze Erasmus experience. Verwondering, nieuwsgierigheid, dankbaarheid. Een heel nieuwe manier van kijken, naar de wereld, naar het leven, naar mensen. De onvanzelfsprekendheid van sommige dingen, zoals het vloeiend spreken van een taal (hoe veel we ook Frans praten, ons niveau zal nooit dat van het Nederlands evenaren). De schoonheid van sommige dingen, zoals de natuur, een stad, vriendschap.

De geweldige stad Montpellier, waar ik reeds een zevental weken geleden smoorverliefd op werd, is het ideale decor voor een ontdekkingsreis als deze. Montpellier leeft, bouge. Er hangt hier een heel positieve en levendige sfeer. Het is hier gezellig. Gisteren had ik een nostalgisch moment, toen ik alleen door de smalle steegjes kuierde en authentieke, schattige prullenwinkeltjes afschuimde. Ik hou zoveel van het leven hier!

En dat prachtige leven dat we hier leiden, dat moet gevierd worden. Gisteren nog was Boulevard Pasteur de place to be voor een fantastische Soirée Belge. Ons land werd aan de hand van frieten, chocolade, bier en muziek vertegenwoordigd bij het internationale allegaartje Erasmussers. Iedereen was in opperbeste stemming en wat men hier te zien kreeg was een feest om u tegen te zeggen. Waarschijnlijk heb ik in de loop van de nacht wel enkele keren "Regarde, chouette!" laten vallen met mijn Duits (jaja, iedereen denkt hier dat ik allemande ben) Frans accent.

Enfin, genoeg gefilosofeerd. Zoals jullie merken voel ik mij hier nog steeds zoals een vis in het water. Een vis die hopelijk nog eventjes in Montpellier mag blijven zwemmen, want de tijd verglijdt enorm snel. Over een week staan mama, papa en zuslief reeds voor de deur, wat betekent dat ik hier al twee maanden ben..! Maar zoals mijn huisgenoten zo vaak zeggen: niet te veel aan de toekomst denken, genieten van het nu.

A plus tard! Je vous embrasse. Ruth.

Final Destination in Barcelona

Het afgelopen weekend brachten we door in Barcelona. Wie op zoek was naar een zorgeloos, ontspannend tripje naar deze magnifieke metropool, kwam bedrogen uit... In het begin leek het toeval, maar na enkele verdachte gebeurtenissen wisten we wat er echt aan de hand was. Hier waren boze krachten in het spel. De film Final Destination al gezien? Ja? Wel, onze belevenissen in Barcelona waren bijna vergelijkbaar met die van Alex en co, die na het ternauwernood ontsnappen aan een vliegtuigcrash één voor één het loodje leggen.

Jeudi, 16h, slachtoffer 1 + 2 - Vertrek in Montpellier. Om de auto te bereiken waarmee we naar Barcelona zouden rijden, moesten we een klein stukje de tram nemen. Ik had m'n abonnement bewust te Bd Pasteur laten liggen om het niet te verliezen op onze citytrip. De eerste en enige keer dat ik het niet in mijn tas had zitten. Je raadt het al: bij de voorlaatste halte werden we opgeschrikt door een corps controleurs, die zelfs tegen pauvres étudiantes Erasmus meedogenloos optraden. Liesbeth 28 euro boete aan haar been, ik gelukkig slechts 5.

Vendredi, 12h30, slachtoffer 3 - Na een bezoek aan het sprookjesachtige Casa Battlo van Gaudi sloeg het noodlot opnieuw toe. Woensdag had ik een hele dag ziek in bed doorgebracht en de microben waren blijkbaar nog niet volledig uitgeroeid. Ik voelde een sluipende hoofdpijn komen en besloot om terug te keren naar de jeugdherberg. Er volgde een enorm aangename namiddag: alleen, gezegend met stekende hoofdpijn en koorts, in bed in een tienpersoonskamer in een ongezellige hostel in een onbekende stad.

Samédi, 10h45, slachtoffer 4 + 5 - Ochtend in de jeugdherberg. Ontbijten voor 10 uur en daarna nog snel allemaal een douche nemen. Aangezien niet iedereen een sleutel van de kamer bezat, hadden we de deur tijdens het badkameren opengelaten (wij naïeve Belgen...). Dit bleek een fatale beslissing, want bij het checken van de handtassen bleek de portefeuille van Janne en Goedele gestolen.

Samédi, 13h15, slachtoffer 6 - Een citytrip kost geld, af en toe moeten er dus biljetten uit de muur gehaald worden. Wanneer Thomas deze alledaagse bezigheid wou verrichten, liep er echter iets mis. De bankautomaat vond het nodig om zijn kaart in te slikken en op de koop toe was het zaterdagmiddag, de bank was dus gesloten. Byebye bankkaart!

Samédi, 15h10, slachtoffer 7 - Sandro, onze Zwitserse reiscompagnon, maakt een kwalijke val dans la rue. Was het zijn eigen onhandigheid? Of was er een oneffenheid in het asfalt die er 5 minuten eerder niet was? Beste lezer, het is waarschijnlijk niet moeilijk om aan te nemen dat de paranoia bij ons allen begon toe te slaan. Wie zou de volgende zijn?

Samédi, 23h40, slachtoffer 8 - FC Barcelona moet spelen en dat zorgt ervoor dat het voetbalstadion voor de mannelijke reizigers de aantrekkingskracht van een magneet krijgt. Jammer genoeg niet enkel plezier en vertier aldaar, want ook de portefeuille van Jerome, een Duitser, moest er aan geloven.

Dat was het ongeveer. Acht slachtoffers. In een tijdsspanne van drie dagen. Dat kan toch geen toeval zijn? Iemand heeft het gemunt op de Montpelleriaanse Erasmusstudent, zoveel is duidelijk.

Oh ja: verder was het erg leuk in Barcelona. Zoals je ziet aan de foto's in het begin van dit bericht was er ook een aangename kant aan de reis :-)

Gegroet! Ruth.

Thuis vs. Montpellier

De herfst is begonnen, maar hier schijnt het zonnetje nog elke dag. Of zoals mijn Franse collocateur zou zeggen terwijl hij zijn borst ontbloot: "Il fait le temps pour bronzer!"
Zie ik daar jaloerse blikken? Waarschijnlijk, maar hoewel Montpellier op verschillende vlakken het thuisfront overtreft, niet àlles is hier beter. Tijd voor een kleine vergelijking!

Wat ik hier mis
* Een zetel voor de televisie om af en toe in neer te ploffen. Wat gebeurt er in Thuis tegenwoordig? En in Home and Away? En net iets belangrijker: in de Belgische politiek?

* Een goed georganiseerde universiteit. Paul-Valéry is werkelijk een catastrofe wat communicatie betreft. Secretariaat, professor, Erasmusverantwoordelijke en examencommisie zeggen allemaal iets verschillend. De deux ou trois semaines zijn ondertussen gepasseerd en het is niét zo dat tout est bien maintenant. Vakkenpakket is nog steeds niet volledig samengesteld of goedgekeurd.

* De jeugdbeweging. Er zijn hier zondag altijd geweldige vervangactiviteiten voor de Chiro te vinden (uitstapjes allerhande), maar toch mis ik het jeugdig enthousiasme van mijn leden. Eigenlijk heb ik hier enkel contact met mensen van 20 jaar en ouder!

* De wasmachine, strijkplank en het kookpotje van mama. Hier besef ik pas hoeveel tijd het huishouden in beslag neemt. Respect mammie!

* Studio Brussel. Ik, die normaalgezien altijd mee ben met de hedendaagse muziek, kweelt nu enkel de nieuwste hit van Rihanna mee.

* Mijn fiets en de mooie Nieuwkerkse wegeltjes om door te rijden. Montpellier is niet bepaald een fietsvriendelijke stad, dus verplaats ik me doorgaans per tram.

* Het vertrouwelijke contact met mijn zusjes. Mijn bijnamen blijven hier beperkt tot ‘Roeth’, ‘Ruthie’ en ‘Ruthje’, met andere woorden: jullie zijn inventiever!

* De ongetwijfeld geweldige openingsweek van het academiejaar te Leuven.

Wat jullie daar missen

* Uiteraard (en dit telt voor drie): het zuiderse klimaat, de mooie Camarguestreek rondom de stad, het strand vlakbij.

* Instant koffie uit een automaat op de campus die zowaar lekker smaakt! Mijn favoriet is de café au lait, 50 cent per bakkie.

* Boîtes (= discotheken) die enorm tot de verbeelding spreken. Stel je een grote, glamoureuze ommuurde ruimte voor in openlucht, met hier en daar een palmboom. Gisteren nog bevonden we ons op de openingsfuif van onze universiteit. Vergezeld van een zestal Franse meisjes waren we er met de auto naar toe gereden, de beste R&B-muziek op maximum volume. Faire la fête!

* De Franse taal die voortdurend je gehoor streelt. Alles klinkt hier zo romantisch! Je t’embrasse, je t’aime, bisous… Ik moet voortdurend de neiging onderdrukken om Franse boeken te kopen. Voorlopig is het beperkt gebleven tot een second hand versie van ‘Le petit prince’.

* Het intense gevoel een wereldburger te zijn. Nooit gedacht dat ik zo’n diepe vriendschap zou voelen voor mensen die zo verschillend (maar toch weer zo gelijk) zijn.

* Een plek zo prachtig als de Place Royale du Peyrou op 5 minuten wandelafstand van m’n deur. Sfeervol verlichte Arc de Triomphe, Romeins aquaduct, de zee zichtbaar aan de horizon bij heldere hemel. Talrijke muzikanten op de stenen bankjes. Jaja vrienden, dàt is mijn decor voor een halfuurtje joggen!

* Opstaan en de dag beginnen in t-shirt op het terras met een kop koffie in de hand, een heerlijk stukje baguette, banette of pain complet (ik ben goede klant bij de naburige boulangerieën!) en gezellig geroezemoes op straat. Montpellier is zonder twijfel een stad die lééft – wat ik niet altijd van Sint-Niklaas kan zeggen.


Via de bijgevoegde foto’s krijgen jullie een idee van wat ik hier allemaal zie, doe, beleef. Het strand in Aigues-Mortes, het charmant stadje Nîmes, de universiteit, de Australian Bar. En nog veel meer, maar ik moet toch ook nog wat bewaren om te tonen als ik weer thuis kom?

Bisous, je vous embrasse – Ruth

Everything in it's right place

Mijn hersenen draaien hier op volle toeren - nog niet op studeergebied, maar toch, ze zijn actiever dan ooit. Nu de initiële gevoelens van euforie omtrent dit Erasmusverblijf stilaan vervagen en plaats maken voor een meer algemene tevredenheid, vind ik steeds meer de tijd om te reflecteren en stil te staan bij dit alles. Beroepsmisvorming als psychologe-in-spe, me dunkt.

Enfin. Enkele dagen geleden zat ik rustig in de magnifieke Jardin des Plantes op enkele honderden meters van ons appartementje. Meer dan twee uur lang genieten van het zonnetje en denken - schrijven - denken - schrijven. Uiteraard wil ik jullie, die mij nauw aan het hart liggen, een inkijkje bieden in deze hersenkronkels!

Ik dacht na over het soms vreemde Franse volkje, dat ontzettend veel rookt, plast op oldskool Franse wc's vol graffiti en geobsedeerd is door de psychoanalyse van Freud. Ditzelfde volk bracht echter ook reeds boeiende professoren voort die 3 uur non stop les geven rond Ethnologie, en veel lieve studenten die bereid zijn om ons, onwetende Erasmussers, op sleeptouw te nemen doorheen de gezellige campus en zelfs de bredere omgeving van Montpellier. Ook verbaasde ik me over het groot aantal SDF's (= gens sans domicile fixe) die steeds post vatten voor onze deur. Onze kotbazin bedacht een ingenieuze methode om hen weg te jagen (schuine helling van cement op de boord zodat ze niet meer kunnen neerzitten), maar ik stel me ten zeerste de vraag of dit het probleem zal oplossen. En eigenlijk, belangrijker nog: waarom leven deze mensen op straat en waar moeten ze nu naar toe?

In gedachten overliep ik welke dingen ik allemaal al leerde hier in Montpellier. Tegenwoordig lust ik koffie (ook zonder chocoladesmaak), weet ik hoe ik een speciale, lekkere maaltijd moet bereiden (al bracht ik het nog te weinig in praktijk met cordon bleu Thomas aan mijn zijde) en spreek ik al heel wat vlotter Frans dan in het begin. Mijn talenkennis blijft hier echter niet beperkt tot la langue maternelle des français, ook leer ik beetje bij beetje uitdrukkingen in de talen van de andere studenten: ‘Amazza que figo’ (Italiaans), ‘Nazdravie’ (Slovaaks), ... De was doen heeft ook geen geheimen meer voor mij, al voelen de handdoeken merkwaardig genoeg als karton aan (misschien eens wasverzachter in huis halen?).
Al bij al kan ik concluderen dat mijn niveau van zelfstandigheid hier serieus de hoogte in schiet. Naast plantrekkerij werd vooral mijn geduld al op de proef gesteld, en groot genoeg bevonden! Het duurt hier immers minstens 4 weken om een bankrekening geopend te krijgen en dan spreek ik nog niet over het vervangen van de vakken uit Leuven (ja, het academiejaar is hier al 2 weken bezig en neen, ik heb nog geen goedgekeurd vakkenpakket).

Hoewel mijn gedachten voornamelijk geoccupeerd zouden kunnen/moeten zijn door die administratieve chaos, begon ik weer eens te dagdromen over de fantastische mensen die ik hier al ontmoet heb. Mensen met wie ik nog geen maand samenleef, maar waarmee ik al onvergetelijke momenten beleefd heb. En neen mama, niet enkel faire la fête ici! Ik speelde al djembé met Franse locals, woonde een les yoga bij met Belgische Erasmusvriendinnen, ging joggen in het centrum. We brachten een cultureel verantwoord bezoek aan de Jour des associations. Daar maakte ik kennis met lokale muziekverenigingen, waaronder een Jazz-ensemble waarbij ik me misschien zal aansluiten. Elke dag wordt er veel aandacht besteed aan ‘eten’ in de brede zin van het woord. Nieuwe dingen uitproberen om te koken, maar ook samen eten, soms tête à tête, soms in grote groep, soms buitenshuis. Die maaltijden zijn vaak het decor voor een goed gesprek. De thema’s variëren enorm en gaan van schoolstuff naar shit (letterlijk!), van geloof (en geloof me, dat is niet gemakkelijk in een vreemde taal) naar relaties, van drugs naar zelfbeeld, en vooral heel veel over de ervaring Erasmus. Ik kan jullie vertellen: iedereen is het wat dat betreft met elkaar eens. Erasmus is waarschijnlijk één van de beste, meest intense ervaringen die we in ons leven zullen meemaken (DANKJEWEL mama, papa, universiteit). Het is geweldig om op 20jarige leeftijd, op de grens naar volwassenheid, nog eens de kans te krijgen jezelf op een volledig nieuwe manier te leren kennen. Je komt moederziel alleen aan in een onbekende stad en moet het redden. Dat brengt een voelbare confrontatie met jezelf met zich mee, je bent veel bewuster met je eigen persoonlijkheid bezig. Ik denk dat deze zelfreflectie van tijd tot tijd zeker niet slecht is!

Het komt er op neer dat ik elke avond (of zeg maar nacht) met een voldaan gevoel mijn bed in kruip. De mélange van interessante lessen, de bruisende stad, zangerige talen, lekker eten, boeiende mensen en intieme gesprekken maakt van Montpellier een plaats waar ik niet meer weg wil. Everything in it’s right place here.

Zo, hier zijn jullie hopelijk weer eventjes zoet mee. De week is weerom voorbij gevlogen, maar het belooft eveneens een fijn weekend te worden: morgen staat er een uitstap naar Nîmes op het programma en zondag gaan we met Franse medestudenten picknicken op een nabijgelegen idyllisch strandje…

Amusez-vous in ons belgenlandje en tot schrijfs… Ruth.

You know that you're a real Erasmus when...

Chers amis,

De tijd begint hier sneller en sneller te gaan. Dat merk ik onder andere aan de dalende frequentie blogberichten die ik voor jullie achterlaat. Nu het buiten echter regent (!) en ik werkelijk afgepeigerd ben van een dag rondhossen à la fac, kan ik niets nuttiger bedenken dan het neerpennen van een update over mijn bezigheden hier.

Stilletjesaan vind ik mezelf de term 'Erasmusser' waardig: na bijna 3 weken heb ik toch al van verscheidene aspecten van het leven als international student geproefd.
Geen droog verslag van mijn activiteiten van de vorige week dus, wel een lijst met kenmerken van the real Erasmus student in mijn ogen. Misschien kunnen jullie bij het lezen eens in eigen boezem kijken en bedenken of er ook in jou een plausibele Erasmusstudent schuilt...

Allons-y! You know that you're a real Erasmus wanneer...

* Je factor 'sociaal zijn' op korte tijd gigantisch de hoogte inschiet. Alle remmingen om wildvreemden aan te spreken, in een taal die je niet geweldig beheerst, vallen weg. Enkele van de meest gebruikte uitdrukkingen dans la rue: "Excusez-moi monsieur, j'ai une question" - "Nous sommes des étudiants Erasmus et nous ne savons rien" - "Est-ce que vous pouvez nous aider?" - "Ton numéro portable?" - ...

* Het onderscheid tussen week en weekend volledig vervaagt. Every night = party night!

* Je bereid bent om steeds dezelfde, eigenlijk oninteressante bars binnen te wandelen omdat de andere internationals daar zijn.

* Je iets teveel geld besteed aan wijn en andere verdovende middelen.

* Je je meer Europeaan voelt dan Belg omdat je nieuwe Erasmusvrienden verrassend gelijkende interesses, karaktertrekjes, doelen en vragen hebben.

* Je die nieuwe internationale vrienden al verbazingwekkend lang lijkt te kennen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is.

* Je vermoedt het vakantiegevoel gedurende het hele semester niet te verliezen.

* Je op de universiteit van hier naar daar gestuurd wordt, een hele dag lang, zonder écht geholpen te worden. Dit maakt een zeer machteloos en bij wijlen zelfs agressief gevoel bij je los, maar 's avonds besluit je toch je bij de zaak neer te leggen en de stress geen greep te laten krijgen op je leven.

* Je geen plannen in de verre toekomst maakt, maar meer dan ooit in het nu leeft.

* Je veel bewuster nadenkt over je eigen positieve en negatieve kanten nu je je elke dag opnieuw moet 'verkopen' aan nieuwe mensen.

* Je grenzen dagelijks verlegd worden: op dag 1 waren zwervers voor de deur van je appartement misschien een beetje angstaanjagend, op dag 10 kijk je er al niet meer van op als ze in het portaal liggen te slapen, schelden of vrijen.

* Je al tegen de vijfhonderd party pictures verzameld hebt die uiteraard op Facebook te bewonderen zijn. Op diezelfde Facebook heb je sinds de start van het buitenlandse avontuur reeds 70 nieuwe vrienden geadd.

* Je tot in de toppen van je tenen voelt dat dit the time of your life is en je nu al weet dat je over tien jaar nog steeds vervuld van nostalgie zal terugdenken aan deze prachtige tijd.

Zo, dat volstaat voorlopig. Ik zou nog meerdere paragrafen kunnen schrijven over een namiddag die ik doorbracht in het ziekenhuis, de eerste lessen in het Frans, verrukkelijke maaltijden, gezellige nachten, bezoekjes van vrienden, verjaardagspartijtjes, gekuier door deze geweldige stad, onweer, ..., maar ga dat niet doen. Voor beeldmateriaal verwijs ik jullie naar Facebook. En tot slot: bedankt voor jullie talrijke reacties op mijn berichten, ik lees ze wel degelijk en denk dan met een warm gevoel aan het thuisfront!

A plus tard... Roeth (zo spreekt iedereen mijn naam hier uit)

"En deux ou trois semaines, tout sera bien"

Geacht lezerspubliek,

Nu ik al bijna twee weken in deze pracht-van-een-stad m'n eigen stekje betrek, beginnen mij een aantal dingen te dagen. Frankrijk is België niet, zoveel is duidelijk! Vandaag waren we uitgenodigd op de "Jour d'accueil" van mijn universiteit, Paul-Valéry. Stel je voor: een doorsnee aula, vergelijkbaar met die in België. In die aula (Amphi C) een tweehonderdtal Erasmusstudenten die - uiteraard - met elkaar converseren en een beetje verdwaasd voor zich uitstaren. Vooraan een twintigtal docenten die langer dan een academisch kwartiertje heen en weer kuieren door de zaal. Wanneer zij finalement besloten om tot actie over te gaan, werden we overspoeld door een golf CHAOS die ik in België nog nooit meegemaakt heb! Elk om beurt nam het woord aan de micro die, je raadt het al, defect was. Na zo'n vijftien minuten had ik uit het gebrabbel opgevangen dat al deze mensen vooraan coördinatoren waren. Er bestaan blijkbaar coördinatoren per land én per richting. Terwijl de ene docent zijn/haar uitleg gaf, schreef een andere in een miniscuul lettertype contactgegevens op het bord die al snel weer uitgeveegd werden. Vanzelfsprekend was er nergens een powerpointvoorstelling of zelfs een slide te bespeuren. Na anderhalf uur had iedereen zijn betoog gedaan en merkten we tot onze verbazing dat er noch een Belgische coördinator, noch een coördinator voor Psychologie was opgedoken. Ik als plichtsbewust meisje werd natuurlijk ongerust en nam voor volle aula het woord om te vragen bij wie wij, les pauvres belges, terecht konden. Op mijn vraag volgde een zeer bevredigend antwoord: "Nous envoyerons un mail. En deux ou trois semaines, tout sera bien. C'est normal".

Twee of drie weken? Excusez-moi, de lessen beginnen maandag 8 september! Hoe dan ook, meer dan ons bij de zaak neerleggen kunnen we niet doen. Morgen nemen we een kijkje in één of andere bâtiment waar blijkbaar Franse studenten ons zullen opwachten voor het samenstellen van ons vakkenprogramma. In ieder geval ben ik nu op het ergste voorbereid.

Naast het zoeken van geschikte vakken (God, laten ze in Leuven a.u.b. flexibel zijn!) staat mij ook nog een serieuze portie administratie te wachten. Formulieren die van Montpellier naar Leuven en terug verzonden moeten worden, dossiers om het CAF (financiële bijstand) te kunnen ontvangen, een Franse bankrekening die nog niet helemaal in orde is, ...

Jaja, lieve lezer, zoals u merkt is Erasmus niet enkel rozengeur en maneschijn! Binnenkort kent de Franse bureaucratie geen geheimen meer voor mij.

Maar in plaats van deze post in mineur te eindigen, sluit ik af met een vrolijke noot.

Samen met de berg administratieve rompslomp stijgt ook de berg Erasmus-buddies, waarvan ik enkelen al voorzichtig 'vrienden' durf noemen. De voorbije week was al bijzonder aangenaam, met een BBQ op de vierde verdieping (die intussen goed bevolkt is met Pierre & Lucas - twee Franse hotelschoolstudenten die goed kunnen koken - Pauline en Kristina), een adembenemend mooie, maar vermoeiende fietstocht naar la plage (ook de omgeving van Montpellier is enorm de moeite waard) en een onvergetelijke sloteditie van Les Estivalles. Les Estivalles = drie - en met de juiste trucs nog meer - soorten wijn degusteren voor drie euro op de esplanade in het verlengde van de Place de la Comédie. Enorm gezellig en relaxed sfeertje, waarlijk genieten. Het leven is hier enorm carpe diem - we zien wel wat we doen, eten en bezoeken vandaag - en voorlopig bevalt me dat zeker en vast!

Tot de volgende keer voor meer nieuws. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.