Herfstgedachten

Nu de dagen korten en de nachten steeds langer duren, verandert er iets aan ons activiteitenpatroon hier in Montpellier. Sommigen denken (hopen) misschien dat ik vroeger mijn bed in duik, maar dat is niet het geval.

In plaats van uren rond te hangen in Montpelleriaanse parkjes, drink ik nu liters thee in de keuken van de premier étage te Boulevard Pasteur. In plaats van het glas te heffen op een terras, gaan we naar de laatavondfilm.

De voorbije twee dagen stonden echt in het teken van cultuur. Het 30ste Festival Cinéma Méditerranéen is al meer dan een week aan de gang en zo'n evenement konden we niet volledig aan ons voorbij laten gaan! Aldus begaven we ons gisterenavond naar Opéra Berlioz om daar "Caos Calmo", een Italiaanse film, te bekijken. Naar mijn mening een heel mooi, ontroerend portret van een vader die alleen achterblijft met zijn dochtertje na de dood van zijn vrouw en vervolgens zijn hele levenswijze omgooit.

Ik en enkele anderen hadden na dit pareltje de smaak echt te pakken, dus wandelden we vandaag opnieuw naar één der talrijke filmzalen in Montpellier om de laatste Woody Allen, "Vicky Cristina Barcelona" te aanschouwen. Weerom een film die tot nadenken stemde.

Mijn hele leven al hou ik enorm van de ontspanning, rust, inspiratie en onrust die 'cultuur' kan brengen. Onder cultuur versta ik dan literatuur, muziek, kunst, film. Ik kijk en luister en laat mijn gedachten de vrije loop gaan. Het is zo boeiend om de levensvisie van andere mensen te ontdekken door dit medium. Ze drijven mijn geest en dwingen mij tot denken. Denken over de grote dingen des levens, zoals dood, vriendschap en liefde. Al te vaak is mijn conclusie dat ik over zoveel aspecten van het leven zo weinig weet, zo jong ben nog.

Maar: qu'est-ce qu'il faut faire om een meer ervaren, wijs, doelgericht en zelfbewust mens te worden? Juist ja: LEVEN, ervaringen opdoen. Dus elke nacht drink ik theetjes, praat ik met mensen, leer ik bij. En intussen maken we plannen. Komend weekend staat er weerom een tripje op het programma, vermoedelijk richting Nice. Tussen de soep en de patatten door krijg ik nog wat lessen Italiaans. En besef ik toch telkens weer wat voor een lucky bastard ik eigenlijk ben. Na deze onvoorstelbare belevenis heb ik vrienden in heel Europa met wie ik zal kunnen reizen. Vrienden die vanuit een ander oogpunt naar onze wereld kijken. Vraiment géniale vind ik dat.

Zo. Nu kan ik veel te laat, maar met een tevreden gevoel over deze dag, mijn bed in kruipen. J'adore la nuit.

Baci amici! Ruth

PS: Mama, naast de hele dag + nacht met mijn hoofd in de wolken lopen, doe ik heus ook nuttige dingen. De was doen bijvoorbeeld ;-)